Dziś projekt społeczny 2012 na antenie Radia Euro. Zapraszamy.

Projekt Społeczny 2012 znowu na antenie Radia Euro. Serdecznie zapraszamy.

W samo południe gośćmi Raportu 2012 będą Magdalena Stec i Wojciech Fenrich, którzy będą mówili o doświadczeniach austriackich związanych z Euro 2008.

Serdecznie zachęcamy i polecamy.

Euro 2012: Jaki wolontariat?

Wolontariat związany z masowymi imprezami sportowymi takimi jak Euro 2012, kojarzy się przede wszystkim z pracą osób, które w trakcie samej imprezy pomagają w jej sprawnym przebiegu. Tymczasem Euro to również znakomita okazja do tego, by wykorzystać potencjał trzeciego sektora dla rozwiązania problemów, z jakimi spotykamy się na co dzień.

Euro bez wolontariuszy, którzy wskażą przyjezdnym kibicom dworzec kolejowy, stadion czy drogę do najbliższej toalety oczywiście się nie obejdzie. Ważne jednak, by zdać sobie sprawę z tego, że w trakcie przygotowań do Euro – a więc już teraz, a nie dopiero za 4 lata – społeczeństwo obywatelskie powinno dać znać o swym istnieniu.

Jeśli Twoje pociechy zimową porą nie mają w najbliższym sąsiedztwie gdzie zjeżdżać na sankach, zwróć uwagę, czy gdzieś niedaleko w ramach przygotowań do Euro nie jest budowane podziemne przejście. Taka inwestycja oznacza mnóstwo „zbędnej” ziemi, z której niewielkim kosztem usypać można stosowny kopczyk.

Masz dość potykania się o nierówne płytki chodnikowe? Być może już niedługo pobliska ulica wiodąca w stronę budowanego stadionu zostanie rozkopana i przy tej okazji uda Ci się zwrócić uwagę stosownych władz na konieczność położenia nowej kostki czy zainstalowania dodatkowego oświetlenia. Jeśli się uda, wszystko da się załatwić za jednym zamachem i za kilka lat unikniesz problemów z dojazdem do domu związanych z ponownymi robotami. Jeśli w te działania zaangażujesz również swoich sąsiadów, Twoja „siła przebicia” może być znacznie większa.

Euro to również okazja do poruszenia problemów niezwiązanych bezpośrednio z infrastrukturą Euro i za samym turniejem. Tu pozytywne przykłady płyną z Austrii i Szwajcarii, a więc od gospodarzy tegorocznej imprezy. W jej trakcie organizacje pozarządowe prowadziły m.in. działania z zakresu edukacji kulturowej i propagowania idei tolerancji, akcje przeciw prostytucji i rasizmowi czy wirtualną zbiórkę (już nie wirtualnych) pieniędzy.

Z tych doświadczeń warto skorzystać, ale trzeba to uczynić odpowiednio wcześnie. Dużej, skutecznej kampanii społecznej nie da się zorganizować ad hoc. To m.in. w tym celu w ramach Projektu Społecznego Euro 2012 przygotowujemy dwa raporty: pierwszy z nich poświęcony będzie doświadczeniu Euro 2008 w Austrii i Szwajcarii, drugi natomiast stanowić będzie próbę odpowiedzi na pytanie „Po co nam Euro”? A jest to pytanie fundamentalne: jeśli o Mistrzostwach Europy będziemy myśleć jedynie w związku z infrastrukturą i powstającymi obiektami sportowymi, w znacznym stopniu zmarnujemy szansę na rozwój społeczeństwa obywatelskiego w Polsce, jaką daje impreza tej rangi. Do tego zaś zwyczajnie nie można dopuścić.

Pod tym względem doświadczenia postkomunistycznego kraju o burzliwej historii – a takim właśnie krajem jest Polska – różnią się oczywiście od doświadczeń krajów Europy Zachodniej. Nakłonienie ludzi do oddolnych działań na rzecz wspólnot lokalnych jest samo w sobie rzeczą trudną, szczególnie zaś trudną w przypadku młodej demokracji i społeczeństwa obywatelskiego, które w praktyce dopiero się tworzy. Jest to proces długotrwały, organizacja Euro 2012 może jednak stanowić (więcej nawet: stanowić powinna) znakomity impuls do jego przyspieszenia. Warto, by działania wolontariackie podejmowane przy okazji (i właśnie przy okazji, a nie tylko w ścisłym związku) z Euro miały ten najbardziej pożądany charakter działań systematycznych i zakorzenionych tak w już istniejących, jak i nowopowstających instytucjach trzeciego sektora. Polaków zawsze stać było na efektowne zrywy, kiedy jednak za 4 lata zadamy sobie pytanie „co nam po Euro zostało?”, dobrze, by odpowiedź na to pytanie nie zamykała się w banalnym stwierdzeniu: stadiony i autostrady. To prawda – zmieni się krajobraz polskich miast, ważne jednak, byśmy zmienili się również my sami.

Członkowie Projektu Społecznego 2012 odwiedzili Londyn – miasto, które będzie gościć Olimpiadę w tym samym roku, w którym Polska organizuje Mistrzostwa Europy. Chcieliśmy zobaczyć co robią Brytyjczycy na 4 lata przed ich wielką imprezą i z zaskoczeniem stwierdziliśmy, że robią dużo i trochę inaczej niż my. Olimpiada nie jest w Anglii sprawą rządu. III sektor to ważny i doświadczony gracz, który angażuje bardzo wielu obywateli i Olimpiada w naturalny sposób stała się dla niego kluczowym tematem. Organizacje pozarządowe wzięły Olimpiadę w swoje ręce, pokazują ją mieszkańcom, pytają ich o zdanie, odsłaniają jej różne aspekty, prowadzą debaty, zaskakują happeningami, wydają broszury. Zaangażowanie społeczne rozgrywa się tam na poziomie lokalnym; większość organizacji działa na małym obszarze, a działacze to sąsiedzi, ludzie, których celem jest zrobienie czegoś dla swojej okolicy, okolicy, którą dobrze znają. Wszyscy wiedzą, że na Olimpiadzie można skorzystać, więc warto coś z tym zrobić, choćby jako wolontariusz.

To prawda, że ludzie angażują się w wolontariat dopiero wtedy, kiedy ich podstawowe potrzeby są zaspokojone, III sektor działa najsprawniej w dojrzałych demokracjach i jest domeną państw bogatych. Polacy mają wiele do nadrobienia w stosunku do Anglików, ale organizacja Euro 2012 może być dla nas super przyspieszaczem. Przede wszystkim dla organizacji pozarządowych, które zagospodarowują obszar dotąd w Polce dotknięty zjawiskiem „społecznej próżni”. Polega to na tym, że ufamy swoim najbliższym, rodzinie i potrafimy się poświęcić dla wielkich idei w wyjątkowych sytuacjach zrywu. Między tymi dwoma sferami jest jednak nieprzyjemna „dziura”, a to w niej rozgrywa się działalność III sektora. By tę próżnię zasypać musimy przezwyciężyć deficyt zaufania wobec obcych, spróbować zobaczyć jakiś wspólny cel, wokół którego moglibyśmy się zorganizować, a potem delektować się zmianą na lepsze. Musimy zrozumieć, że na bazie z zaufania można wiele ugrać dla siebie, że zaangażowanie w wolontariat nie polega na poświęceniu, a bezinteresowność opierać się może na racjonalnym działaniu na rzecz realnej zmiany. Wolontariat to skuteczna mobilizacja.

Euro 2012 będzie potrzebować naprawdę wielu ludzi. Pełna mobilizacja. Każdy kto będzie chciał będzie mógł się w jakiś sposób włączyć i poczuć gospodarzem fantastycznej imprezy. Imprezy wyjątkowej bo optymistycznej i zrobionej po naszemu. Dlatego, co ważne, Euro 2012 za pomocą swoich wolontariuszy, będzie okazją do pokazania się gościom od innej strony, do zmiany wizerunku w oczach innych i nas samych. I trzeba wolontariat Euro 2012 rozumieć podwójnie; jako dwutygodniową mobilizację tysięcy młodych ludzi z całej Europy, którzy będą stworzyć klimat Euro przez dwa tygodnie i jako czteroletnią partycypacje obywateli w dokonywanie zmian przy okazji szykowania się do mistrzostw. Rolą Projektu Społecznego Euro 2012 jest przekonanie jak największej liczby osób do tego drugiego znaczenia wolontariatu; wolontariatu jako unaocznieniu społeczeństwa obywatelskiego.

Dziś projekt znowu na antenie Radia Euro. Zapraszamy.

Już o 12.00 Aleksandra Gołdys i Wojciech Fenrich będą mówili na antenie Radia Euro. Tym razem beda to rozwazania o WOLONTARIACIE.

Zapraszamy na RAPORT 2012 do Radia Euro. Start o godz.12.00.

Kawa (bez papierosów), czyli radiowych wspomnień czar. Projekt Euro 2012 w Radiu Euro.

Od jakiegoś czasu, gdy wjeżdżamy na parking przed budynkiem Polskiego Radia przy al. Niepodległości w Warszawie, nikt nas nie pyta o to, czego i od kogo chcemy. Wiedzą, że tych dwoje w srebrnym szerszeniu zwanym pieszczotliwie Psitą, z czeluści którego wydobywa się grzmiący bit któregoś z przebojów 50 Centa, to my, załoga Projektu Społecznego Euro 2012 – Ola Gołdys i Wojtek Fenrich. Wiedzą i nie pytają, czy może jednak nie wiedzą, ale boją się pytać? Nieważne… Ważne, że żadne pytanie nie pada. Na zadawanie pytań przyjdzie jeszcze czas.

Przychodzi on stosunkowo szybko, gdyż temu, kto na co dzień w budynku Polskiego Radia nie bywa, niekończące się korytarze i ich zdradliwe skrzyżowania nie ułatwiają odnalezienia tego, czego się akurat szuka. Pytać trzeba od razu: podjęcie już na samym początku złej decyzji w fundamentalnej kwestii tego, czy pójść w lewo, czy w prawo, może się bowiem skończyć katastrofą (lub otwarciem ognia przez pana w czarnym uniformie Straży Radiowej). To zaś uczy pokory.

Jako jednostki programowo nieskore do korzenia się przed kimkolwiek, skazani jesteśmy jednak na wieczną tułaczkę po bezkresie radiowego kosmosu. Tak, jesteśmy jak „Niezwyciężony”, krążownik drugiej klasy, największa jednostka jaką dysponowała baza w konstelacji Liry: idziemy fotonowym ciągiem przez skrajny kwadrant gwiazdozbioru. No, chyba, że akurat zaopiekują się nami „Oni” i wskażą nam drogę do radiowej kawiarni (akceptowalne Cappucino za 4.50 PLN, do tego dwa rodzaje szarlotki, z których polecamy tę okrągłą, krojoną w trójkąciki) lub stołówki (szeroki wybór zup, do tego przyzwoity gulasz i zestaw soków), które na jakiś czas staną się naszym logistycznym centrum.

„Oni” to dziennikarze Polskiego Radia Euro - Piotr Apel i Romuald Wójcik. Piotrek to maharadża intencjonalności i diuk konceptualizacji, czyli wydawca "Raportu 2012", pierwszej codziennej audycji radiowej w całości poświęconej przygotowaniom do polsko-ukraińskiego Euro. Romek to z kolei charyzmatyczny frontman - głos, twarz i cięta riposta programu. Wspólnie z nimi od niedawna przygotowujemy jego jedno wydanie w miesiącu.

Swój debiut mieliśmy w ostatni piątek, 17 października. W studiu zaszczycił nas swoją obecnością pan Szymon Sławiński, dyrektor Polskiego Radia Euro, który po przedstawieniu przez Olę idei Projektu Społecznego Pilnujemy Euro 2012, w kilku słowach zarysował plan współpracy między Rozgłośnią a naszą inicjatywą. Nie minęło kilka minut, a współpraca ta zaczęła przynosić wymierne rezultaty.
Tematem pierwszego programu uczyniliśmy kwestię obecności kobiet na trybunach stadionów piłkarskich. Chcieliśmy odpowiedzieć na pytanie, czy panie interesują się piłką nożną, a jeśli tak, to w jaki sposób zainteresowanie to się przejawia. Przygotowany przez reportera "Raportu 2012" felieton od razu podniósł nam poziom adrenaliny. Nasze feminizujące umysły w żaden sposób nie mogły zaakceptować płynącego zeń przesłania: kobiety na stadiony - owszem, ale jedynie jako dodatek, przynajmniej dopóki te słabe i półmózgie stworzenia nie nauczą się kibicować w jedynie słuszny, tj. męski sposób.

Musieliśmy zaoponować. Kobiety nie tylko mogą interesować się piłką nożną, ale po prostu się nią interesują i czynią to nie czekając na pozwolenie facetów. Nie znaczy to jednak, że muszą interesować się nią w taki sam sposób, w jaki czynią to mężczyźni. O ile dla panów liczy się przede wszystkim wynik spotkania oraz jego regulaminowe i techniczne niuanse (Był faul, czy nie było? Mógł sięgnąć tę piłkę, czy nie mógł? Był spalony, czy może sędzia nie przeszedł ostatnio stosownych badań lekarskich?), panie na stadion przyciągnąć może niecodzienna atmosfera widowiska, wysoki komfort kibicowania oraz możliwość zabrania ze sobą osób towarzyszących.
I to w zasadzie wszystko, co udało nam się powiedzieć. Czas w radiowym studiu mija bardzo, bardzo szybko i nim człowiek zdąży rozgrzać „paszczę”, jest już w zasadzie... hmmm... „po zawodach”.

Nie zdążyliśmy więc powiedzieć ani o wymiernych, finansowych korzyściach jakie płynąć mogą ze zwiększenia liczby kobiet na stadionach (a są to korzyści niemałe: kobiety decydują w końcu o 85% wydatków gospodarstw domowych i chętniej od mężczyzn kupują piłkarskie gadżety, takie jak czapeczki czy koszulki, o ile oczywiście akurat uda im się znaleźć coś we właściwym fasonie i rozmiarze), ani o wpływie kobiet na ogólną kulturę kibicowania (być może niejeden mężczyzna zachowałby dla siebie uwagi na temat PZPN-u czy sposobu prowadzenia się matek kibiców drużyny przeciwnej, gdyby w pobliżu znajdowała się jego własna córka). Nie opowiedzieliśmy również fascynującej historii Iranek, które walczą o możliwość oglądania meczów piłkarskich.
Lecz nic to: powszechnie wiadomo, że jesteśmy świetni, a będziemy jeszcze lepsi.
Do usłyszenia!

Wojciech Fenrich. Współpraca Aleksandra Gołdys.

Zainteresowanym barwą naszych głosów polecamy Polskie Radio Euro

Ruszyły przygotowania do cyklicznej obecności projektu na antenie Radia Euro.

Wczoraj odbyło się robocze spotkanie w Radiu Euro.

Nasz projekt reprezentowali: Aleksandra Gołdys i Wojciech Fenrich, którzy odpowiadają za bezpośrednią współpracę z Radiem Euro. Wszystko wskazuje na to, że już 17 października będziecie ich mogli usłyszeć na antenie Radia Euro.

Zachęcamy do słuchania Raportu 2012.

Pilnujemy Euro 2012 na antenie Polskiego Radia Euro.

Do 3 razy sztuka ;). Jesteśmy cierpliwi.

Były 2 nieudane podejścia dziennikarzy Polskiego Radia Euro - w końcu za 3 razem się udało i wczoraj o Pilnujemy Euro 2012 mówili: Aleksandra Gołdys, Anna Kuczyńska oraz Aleksander Z. Zioło.

Emisja miała miejsce o godz. 12.00 w ramach Raportu Euro 2012.

Niestety nie ma pliku mp3 na stronie radia. Cierpliwie na taki plik czekamy.

Choć dziś strona radia nie działa ?. Ktoś wie co się stało ?.