Case Leo Benhakker. Po Meczu w Mariborze.

Po druzgocącej porażce w Mariborze niestety zaczęła się medialna wojna. Nikt w niej nie poskromił emocji. Nie potrafił PZPN, nie potrafił Leo Benhakker. Smutne to było i niestety nadal jest.

Każdy kibic oglądając mecz w Chorzowie, czy Mariborze czuł ogromny żal, zażenowanie poziomem polskiej reprezentacji. Zwolnienie trenera nie jest jednak żadnym panaceum na polską piłkę. Fatalny był styl zwolnienia trenera(choć chwała za przeprosiny Prezesa Laty, który się opamietał), Leo Benhakker natomiast nie potrafi "odpuścić" jak piszą media i zamiast zachować milczenie dalej brnie.

PZPN wydał w końcu oświadczenie, gdzie czytamy:

Leo Beenhakker nie jest już selekcjonerem reprezentacji Polski. Taką decyzję podjął prezes PZPN Grzegorz Lato 9 września 2009 r., tuż po przegranym meczu eliminacyjnym do mistrzostw świata ze Słowenią.

Grzegorz Lato zaprosił Leo Beenhakkera na spotkanie, które ma się odbyć we wtorek 15 września. Podczas spotkania omawiana będzie kwestia rozwiązania kontraktu.

W najbliższym czasie PZPN zdecyduje także, kto poprowadzi reprezentację Polski w kolejnych meczach.

Pożegnanie z Afryką.

Czy awansujemy na MŚ 2014. Pewnie będziemy losowani do eliminacji z 3 lub 4 koszyka. Przyszłość zatem wygląda fatalnie. Bo do 2012 nie gramy żadnego meczu o stawkę.

Beenhakker: Wyścig wciąż trwa.

- Już po meczu z Irlandią Północną powiedziałem, że nasza sytuacja mocno się skomplikowała. Te słowa są nadal aktualne - wyścig o awans do finałów mistrzostw świata będzie trwał do samego końca - powiedział na konferencji prasowej po spotkaniu z San Marino selekcjoner reprezentacji Polski, Leo Beenhakker.

- Również dzisiejsze mecze pokazują, że Czesi, którzy uchodzili za faworyta grupy, mają problemy. Powtarzam, walka o awans będzie bardzo zacięta i rozstrzygną szczegóły - dodał holenderski szkoleniowiec.

źródło: www.pzpn.pl

Reprezentacyjna huśtawka nastrojów, czyli „Co teraz Don Leo?”

Ostatni tydzień przyniósł nam – kibicom polskiej Reprezentacji, huśtawkę nastrojów porównywalną z tą, jakiej doświadczyliśmy przy okazji jesiennych bojów z Czechami i Słowacją. Z tą może różnicą, że wtedy zaliczyliśmy lot koszący z „piłkarskiego nieba” do „piekła”, a tym razem z „piekła” udało nam się wydostać do… no właśnie, chyba co najwyżej do „piłkarskiego czyśćca”. Oczywiście, historyczne, rekordowe zwycięstwo w niezłym stylu niezmiernie cieszy, tak samo jak piękne bramki Boguskiego, Lewandowskich czy Smolarka, jednak do optymizmu powinno być nam jeszcze daleko. Nie o samych meczach chciałbym tu jednak napisać parę słów, lecz raczej o tym jakie perspektywy rysują się przed naszą reprezentacją, trenerem Beenhakkerem i jego ewentualnymi następcami. Oczywiście, do ewentualnego zwolnienia Don Leo pewnie jeszcze daleko. I to co najmniej z dwóch powodów. Pierwszy, najbardziej oczywisty, jest taki, że wciąż mamy spore szanse na awans do Mistrzostw Świata 2010 w RPA. Dopóki więc są szanse, dopóty trener i zawodnicy powinni mieć swobodę pracy. Drugim powodem, dla którego wydaje się, iż posada holenderskiego szkoleniowca naszej Kadry jest bezpieczna, jest ogromne wyczulenie prezesa PZPN Grzegorza Laty na reakcje opinii publicznej. Ta zaś po wielce efektownym zwycięstwie i, co ważne, ładnej i składnej grze z San Marino, jest w stanie porażkę w Belfaście, choćby częściowo, puścić w niepamięć. Mogą o tym świadczyć wyraźnie słyszalne w czasie meczu w Kielcach chóralne śpiewy „Leo, Leo”, a także piosenki dedykowane antybohaterowi meczu z Irlandią Północną – Arturowi Borucowi. W takiej sytuacji presja środowiska Polskiej Myśli Szkoleniowej wydaje się nie mieć większego znaczenia. Pomijam w tym momencie kwestię konieczności wypłacenia Beenhakkerowi gigantycznych odszkodowań w przypadku zwolnienia. Na chwilę obecną jesteśmy ciągle w grze o udział w afrykańskim mundialu – i to się liczy.

Co się jednak stanie jeśli, mimo przedłużonych teraz nadziei, na ten mundial nie awansujemy? Wtedy pewnie Don Leo na dłużej miejsca na ławce Reprezentacji Polski nie zagrzeje. Raz, że w PZPNie zbyt kochany nie jest. Dwa, że jak wielokrotnie przyznawał jest już Polską trochę zmęczony. Konsekwencją takiego stanu rzeczy będzie też zapewne zatrudnienie na stanowisku selekcjonera jakiegoś Polaka. Choćby po to, aby na „polskim”
Euro, w naszym kraju, Reprezentację prowadził także Polak (jednocześnie „promując” w świecie Polską Myśl Szkoleniową). Na medialnej giełdzie pojawia się wiele nazwisk: Smuda, Majewski, Engel, Kasperczak, Michniewicz, Ulatowski, Skorża, czy Tarasiewicz. Ja jednak nieodparcie mam wrażenie (i wiem, że się tu teraz paru osobom narażę… trudno, jakoś będę musiał z tym żyć), że w przypadku braku awansu wolałbym by tego zwycięstwa nad San Marino nie było… i aby w efekcie tego Beenhakker stracił pracę już teraz. Radykalnie? Ostro? Mało patriotycznie? Wbrew pozorom, wcale nie! Proszę zwrócić uwagę, że w momencie gdy, hipotetycznie, mamy „z głowy” MŚ w RPA, jesienne mecze w eliminacjach do nich będą ostatnimi przed Euro 2012 meczami jaki nasze Orły zagrają o punkty, czy jakąkolwiek inna wymierną stawkę. Organizator Mistrzostw nie gra w eliminacjach – to doskonale, bo mamy pewność, że na Euro w Polsce i na Ukrainie tych drużyn nie zabraknie. Z drugiej strony to fatalnie, bo ma możliwość przygotowań tylko na bazie meczów towarzyskich. A te, jak wiadomo, często bardziej zamazują obraz aktualnej dyspozycji drużyny, niż go rozjaśniają. W takiej sytuacji (czyli w sytuacji w której nie uda nam się zakwalifikować na mundial 2010) , i piszę to z pełną odpowiedzialnością, wolałbym żeby Don Leo stracił posadę jak najszybciej. Po to, aby jego następca, kimkolwiek miałby nie być, miał jeszcze okazję sprawdzenia się w reprezentacyjnej piłce „na poważnie”. W meczach, w którym zawodnicy obu drużyn będą chcieli i musieli walczyć, „gryźć trawę” i biegać po boisku do ostatniej sekundy. A takie pewnie będą mecze jesienne – i to zarówno dla nas, jak i dla naszych rywali. Takie doświadczenie w perspektywie turnieju w 2012 może się okazać bezcenne.

To są na szczęście jedynie spekulacje. Najlepszym rozwiązaniem byłoby oczywiście zakwalifikowanie się na Mistrzostwa Świata 2010 i przedłużenie kontraktu z Beenhakkerem – i to na jak najdłuższy okres czasu. To prawda, że jego praca w Polsce nie jest lekka, łatwa i przyjemna. I nie jest bynajmniej pasmem samych sukcesów. Coś jednak sprawia, że kibice ciągle w Leo wierzą. Wydaje mi się, że ogromną rolę odgrywa tu fakt, że Beenhakker wniósł na polskie podwórko piłkarskie trochę atmosfery wielkiej, światowej piłki. I to nie jest kwestia kompleksów. My po prostu JESTEŚMY piłkarskim zaściankiem. Dowodem tego jest choćby ilość i sytuacja polskich piłkarzy w tzw. klubach zagranicznych. O warunkach pracy trenerów i zawodników w kraju, casusie Polskiej Myśli Szkoleniowej żyjącej sukcesami sprzed przeszło 25 lat, syndromie Wembley ’73 i podobnych nawet nie wspominając. Beenhakker to trochę zmienił. Drugą, ważną kwestią jest fakt postawienia się trenera w opozycji do skostniałego PZPN. Być może to była zagrywka medialna, ale trzeba przyznać, ze diabelnie skuteczna. No bo prawda jest taka, że słynne „J***ć PZPN!” kibice zgodnie odśpiewywali na długo przed „erą Leo”. Nie przypominam sobie natomiast aby wznosili oni chóralne śpiewy „na cześć” któregokolwiek z wcześniejszych selekcjonerów naszej kadry. Przynajmniej nie za czasów mojego świadomego tej kadrze kibicowania, które rozpoczęło się za kadencji Andrzeja Strejlaua, wiec już w sumie dość dawno temu. Dlatego życzę Don Leo jak najlepiej. Nie miałbym nic przeciwko temu, aby pracował z naszą Kadrą jak najdłużej – choćby do Euro 2012. Czego sobie, jak i Państwu życzę.

Na zakończenie z kronikarskiego obowiązku:


Irlandia Płn. – Polska, 3-2, 28.03.2009, Belfast


Polska – San Marino, 10-0, 1.04.2009, Kielce


Maciej Rybicki – koordynator Pilnujemy Euro 2012 we Wrocławiu

Jedziemy, Nie jedziemy, Pojedziemy ?.

Po meczu w mediach zapanowała Euforia. 10:0 historyczny wynik polskich piłkarzy.

Nie ostudziły tego medialnego zachwytu wyniki naszych grupowych rywali...a wieści nie są przychylne. Irlandia Północna zwyciężyła, Słowacja podobnie.

tabela jest fatalna:
1. Irlandia Płn. 7 4 1 2 12:6 13
2. Słowacja 5 4 0 1 10:6 12 (15)
3. Polska 6 3 1 2 18:7 10
4. Czechy 6 2 2 2 6:4 8 (11)
5. Słowenia 6 2 2 2 5:4 8 (14)
6. San Marino 6 0 0 6 1:25 0

Słowacy(3), Słoweńcy(6), Czesi (3) zdobędą najprawdopodobniej punkty z San Marino(ilość punktów w nawiasach). My musimy wygrać wszystkie mecze i liczyć na potknięcia rywali.
Słowacy są już niemal w barażach i bardzo blisko historycznego awansu do finałów mistrzostw świata. Wszystko okaże się na boisku. Jednak Polacy są w bardzo trudnej sytuacji. Jeżeli wygrają 4 spotkania będą mieli 22 punkty. Jeżeli wygrają...

Na razie z zespołami z grupy(poza San Marino) mamy jedno zwycięstwo, jeden remis i dwie porażki. Nie widzę na dziś 4 kolejnych zwycięstw. Bilans u siebie 1 zwycięstwo i 1 remis. Na wyjazdach..2 porażki.

Stawiam na zaskakujące zwycięstwo w grupie Słowaków. Czesi lub Polacy na drugim miejscu( a może Irlandia Płn. ?). Po środzie bilans bramkowy cieszy, bo on daje jeszcze jakąś nadzieję.

Nie wiem czy Leo Benhakker ma rację, że do końca będą się w tej grupie ważyły losy awansu. Oby z naszym udziałem.

06.06.2009
Słowacja -:- San Marino


19.08.2009
Słowenia -:- San Marino


05.09.2009
Polska -:- Irlandia Płn.

Słowacja -:- Czechy


09.09.2009
Słowenia -:- Polska

Czechy -:- San Marino

Irlandia Płn. -:- Słowacja


10.10.2009
Czechy -:- Polska

Słowacja -:- Słowenia


14.10.2009
Polska -:- Słowacja

Czechy -:- Irlandia Płn.

San Marino -:- Słowenia

Weekend w plecy. Czy Leo dotrwa do końca eliminacji do MŚ 2010 ?.

Emocje opadły. W środę mecz z San Marino, ale coraz odważniej mówi się o odwołaniu trenera.

A tak było na meczu Polska - Czechy...





Wszyscy po meczu (11.10.2008r.) byli przekonani,że MŚ 2010 są na wyciągnięcie ręki.

Leo, nie Kazio

Pożegna się z reprezentacją? Pożegna – prawie na pewno. Do niedawna ino chodziły o tym słuchy. Chodziły chyłkiem i nieśmiało słuchy wątłe jak u wygłodzonego szaraka, i jakby swoją wątłością zawstydzone. Teraz te słuchy urosły, przytyły i jako rzetelnie uzasadnionym prognozom już im nie wypada niepozornie dreptać, lecz raczej wozić się z pyszna limuzynami klasy executive. Choć Święta dawno za nami, wesołą nowinę bracia słuchajcie. Zgoda, niekoniecznie wesołą. Ale, bracia kibice, słuchajcie. Ten Holender to będzie latający Holender. Bo wyleci. Lato dla wielu gatunków oznacza czas wędrówek – z okolic, gdzie żar dziki i już wprost nie do wytrzymania, w strony o bardziej umiarkowanym klimacie. W strony, gdzie bujne ziele się ściele. Wyleci więc. A jeśli nawet nie wyleci, to odleci.

Jasne już, kto cieszy się z tego domniemanego odlotu jako pierwszy. To pracownicy redakcji dużych dzienników obarczeni niewdzięcznym zadaniem wymyślania tytułów. Tytułów chwytliwych, takich, które przykują uwagę internauty. I tego internauty, co mu w głowie tylko gołe cycki, piwnymi oparami zasnute (wedle klasycznej charakterystyki pewnego polityka, biegłego w najnowszych technologiach), i tego, co ma mózgowie nieodrętwiałe, a witryny takiego czy innego dziennika odwiedza na przykład wówczas, gdy akurat szef mu nie gdera nad uchem. Jak tym specom od tytułów teraz łatwo! Starczy najbanalniejszą w świecie notatkę o wyjeździe polskich piłkarzy na zgrupowanie reprezentacji zatytułować Benhakker czekał w Amsterdamie – by już być pewnym odpowiednio wysokiej liczby czytelników. „Aha, poleciał frajer do prezesa Ajaxu, ale go tam olali, bo se nawet w Polsce nie poradził” – pomyśli piwolubny cyber-erotoman, widząc taki tytuł, a nie znając treści artykułu (pomyśli tak, rozpierany oczywiście przez Schadenfreude – choć akurat słowa tego ani zna, ani rozumie). „Aha, Grzegorz zapowiedział publicznie, że zaprosi trenera na rozmowę, a teraz milczy i jak stary aparatczyk pokazuje mu, kto tu rządzi” – pomyśli przed lekturą kibic kształcony i wobec PZPN niechętny z przyczyn fundamentalnych. Gdy obaj czytelnicy dobrną do końca notatki, dowiedzą się, na kogo i dlaczego (why) czekał Leo. Otóż w Amsterdamie piłkarze lecący z Okęcia najzwyczajniej w świecie przesiedli się do innego samolotu. Tam dołączył do nich trener. Czekał więc, a jakże. Może nawet nerwowo podrapywał podbródek i nucił pod nosem „Lato wszędzie” Formacji Nieżywych Schabuff.

Tak pomyślane prasowe tytuły i tak pomyślane komunikaty czytam z niesmakiem (ja, niżej podpisany; nie wiem, jak piwożłop i kibic biurowy). Przykład pochodzi z poniedziałkowego wieczora (2 lutego 2009) i witryny www.dziennik.pl, ale nietrudno przytoczyć wiele podobnych. Mętna sytuacja cudzoziemskiego trenera, człowieka, któremu polska piłka co nieco zawdzięcza, a na którego łypią spode łba, prychają i parskają osoby – mówiąc najdelikatniej – nieco mniejszych zasług, to oczywiście sensacja w zarodku. Gdy Człowiek Roku 2007 tygodnika „Wprost”, obwoływany wciąż i wciąż, bez żadnej miary i ku jego własnemu zakłopotaniu, mężem opatrznościowym polskiej piłki, uparcie obsadzany w roli „celebryta”, po letnim turnieju osądzany bezpardonowo, odejdzie ze stanowiska, to będzie Temat. Już teraz da się ten Temat dosiąść i kawałek na nim ujechać. Już teraz da się ten Temat rozgrywać, by portalowi „podnieść słupki”, te, którymi się interesują reklamodawcy. A nad tym, że Benhakker służy jakiejś części piłkarskiego środowiska za zastępczy obiekt lęku i nienawiści – gdy tym rzeczywistym jest wrocławska prokuratura – łatwo przejść do porządku.

Powtarzam więc: brzydzi mnie barbarzyńskie, czysto komercyjne wykorzystywanie sprawy skomplikowanej i wymagającej od dziennikarza taktu. Protestuję przeciw sprowadzaniu problemów Benhakkera do poziomu plotki, do poziomu banału. Różnice kulturowe między holenderskim trenerem a „zasłużonymi działaczami”, strukturalne i instytucjonalne blokady rozwoju polskiego futbolu i zagadnienia pochodne nie zasługują bowiem na postawienie w jednym szeregu na przykład z matrymonialnymi perypetiami pewnego londyńczyka, który sobie swoje życie właśnie teraz zapragnął „uporządkować”. Pewnych rzeczy po prostu nie mówić lub robić publicznie nie wypada – co godzi się przypomnieć i londyńczykowi, i dziennikarzom.

Damian Strzeszewski w ramach Pilnujemy Euro 2012